خاطرات من

دوشنبه دوازدهم اسفند 1387

بازم غیبتمون طولانی شد... می دونم و از همتون معذرت می خوام

آخه این مدت شدیداً درگیر بودم درگیر درست کردن تقویم واسه آرشا و بعد دوستای دیگه ای که از تقویم آرشا خوششون اومده بود.... و هنوزم ادامه داره

آرشا توی این مدت خیلی چیزا یاد گرفته قربونش برم که روز به روز شیرین تر و دلبرتر می شه...

کارهای جدید آرشا:

دس دسی می کنه

بای بای می کنه

پیشی می شه (یعنی مماخشو بالا می کشه و نفس می کشه)

محکم پ می گه و انگار داره بوس می کنه

دیگه وقتی خنده اش می گیره دهنشو باز نمی کنه برعکس لباشو غنچه می کنه و خنده اش رو نگه می داره اینجوری

دیگه می تونه خیلی خوب با روروئکش راه بره قدمهای محکمی بر می داره

با شستش دکمه ی روشن و خاموش اسباب بازیش (فیل موتورسوار) رو خاموش و روشن می کنه

کریرش دیگه تعطیل شده و تازگیها توی روروئک خوابش می بره به این صورت که یه طناب به روروئک بستیم می شینیم روبروش و روی سرامیک روروئکش رو هول می دیم بعد با طناب می کشیم جلو و اینقدر این کار رو تکرار می کنیم تا اینجوری می شه

بابا و ماما می گه ...

آواز می خونه اونم اوج...

وقتی خوابش بیاد یا کلافه باشه یا یه جا زیاد نشسته باشه وقتی بغلش می کنی صورت و گردنمونو چنگ می زنه و همه ی اطرافیان آرشا آثاری از این خراشیدگیها روی صورتشون هست...

عاشق بچه هاست حتی بچه های حدود 12-10 ساله رو خیلی دوست داره این چند روز تعطیلی رفته بودیم تهران خونه ی عمه ی آرشا و به حسین پسر عمه اش خیلی علاقه نشون می داد وقتی از جلوش رد میشد واسش ذوق می کرد...

دشمن عینکه... خاله لاله و مامان مهناز از دستش به عذابند...

تخم مرغ نمی خوره توی غذاش هم که می ریزم به سختی باید به خوردش بدیم... ولی سوپش که دیگه البته شبیه حلیم شده و من همه چیز توش می ریزم رو می خوره به سوپ گوشت علاقه ی بیشتری داره نسبت به مرغ... و عاشق ماسته اگه یه سطل ماست بهش بدیم با علاقه می خوره و نوک قاشق غذاشت باید ماست باشه تا دهنشو باز کنه...

عاشق حموم و آب بازیه و وقتی صدای آب رو می شنوه از خود بی خود می شه و اینقدر ذوق می کنه و دست و پا می زنه که مجبوریم زود برسونیمش به حموم...